Ken je Dirk Vyncke? Een schat van een man. Al zullen de businesspeople met wie hij vroeger zaken deed hem misschien niet herkennen in die omschrijving. Alhoewel. Dirk Vyncke lijkt me iemand die altijd eerst mens is, dan zakenman. Met hem is het nooit alleen maar ’just business’. Een schat van een man dus. Met een passionele fonkeling in zijn ogen. ’Vuur moet branden’ is niet voor niets de familiespreuk van de Vynckes. Al vier generaties lang ontwerpen en bouwen ze industriële energiecentrales die biomassa omzetten in groene en schone energie. Binnenkort lees je zijn verhaal trouwens in het West-Vlaams kwartaalblad West-Vlaanderen Werkt. Ik mocht voor hen een themanummer maken rond dromen van ondernemers. Dromen van vuur in Dirk Vyncke zijn geval. Vuur dat brandt. En niet alleen in de stoomketels van Vyncke. Het brandt ook in Dirk Vyncke zelf. Dat hij even vurig praat als hij denkt en droomt, maakte het uitschrijven van ons gesprek niet altijd even makkelijk. 🙂 Maar het enthousiasme en de bezieling die uit zijn woorden spat is, om bij de beeldspraak te blijven, hartverwarmend.

Het toeval wil nu dat Vyncke vorige week verkozen is tot onderneming van het jaar. De familiezaak wordt nu gerund door de zonen van Dirk Vyncke, Peter en Dieter, en die doen dat blijkbaar met evenveel vuur. Dus kom, al even een sneak preview. Om je warm te maken, voor en met dat vuur, van Dirk.
Hij vertelt hier over de droom als GPS, over het herkennen van je roeping.

Dirk Vyncke: “De droom is als een GPS. Als je je goed kan visualiseren wat je wil, dan kan je het waarmaken. De Chinezen noemen dat ’kijken vanuit de toekomst’. Imagine! Verplaats jezelf naar de toekomst, stel je voor hoe die er uitziet. En kijk dan welke stappen je moet zetten om daar te komen. Hoe gedetailleerder je droomt, hoe beter. In een GPS moet je ook straat en huisnummer ingeven om je bestemming te bereiken, met enkel ’Antwerpen’ kom je er niet. Als je dat doet, dan trek je dat doel naar je toe. Je ziet oppurtuniteiten die je anders niet ziet, je ontmoet mensen die je kunnen helpen dat doel te bereiken. Onbewust. Je wordt door je eigen dromen aangezogen!

images-2

Het is meer dan ooit nodig om jonge mensen te inspireren, om passie over te dragen. We moeten voorkomen dat jonge mensen in hun schulp kruipen, dat ze angstig en cynisch worden en niet meer durven geloven in de toekomst. Terwijl de wereld zoveel mogelijkheden biedt. Daar moeten we hen weer van laten dromen! Soms vraag ik aan mijn kleinkinderen: ’waar droom je van?’ Dan zeggen ze ’Opie, ik weet dat nog niet.’ Ze breken zich het hoofd over welke studierichting ze moeten volgen. Maar het is eigenlijk niet zo belangrijk welke studierichting je kiest. Je hebt kinesisten die schitterende ondernemers worden en economen die de beste koks blijken te zijn.
Wat wel belangrijk is, is het antwoord op de vraag ’wat is je roeping’? De Japanners hebben daar een mooi beeld voor, Ikigai. Ze stellen dat voor aan de hand van vier cirkels. De eerste cirkel stelt je de vraag ’wat doe je graag?’, de tweede ’waar ben je goed in?’ De derde cirkel gaat over wat de wereld nodig heeft en hoe jij de wereld beter kan maken met wat je doet. De vierde over de financiële meerwaarde, zal men bereid zijn je hiervoor te betalen. De plaats waar de vier cirkels mekaar overlappen, daar ligt je roeping, dat is je levensdoel. Dat pad moet je gaan.”

Ik vind dat mooi. Een beeld dat ik niet zo gauw vergeet. Ikigai. Waar de vier cirkels mekaar raken, daar ligt je roeping. Begin ik natuurlijk meteen te puzzelen en te passen met mijn eigen cirkels. Ik doe wat ik doe heel graag. Check. Doe ik het goed? Dat vraag je aan de verkeerde, ik vind het zelden of nooit goed genoeg. Pas dus. Wordt de wereld er beter van? Wel ik heb tenminste toch de pretentie om te denken dat praten met en luisteren naar mensen en hun verhalen doorvertellen van enig nut is. Voorzichtige check dus. Is men bereid me hiervoor te betalen? Hmm. Manager gezocht.

Maar goed, weet je wat ook zo mooi is? Dat Guillaume Van der Stighelen, columnist en ex-reclameman, in mijn boek een gelijkaardig beeld oproept van de ziel en de droom. Lees even mee.

Guillaume Van der Stighelen: “Een zeilboot heeft een punt waar alle krachten zich verzamelen. Dat punt kan je niet aanduiden of vastnemen, je kunt er je jas niet aan ophangen. Het is ongrijpbaar, maar je weet dat het er is. Onze ziel is voor mij zoiets. Vroeger werden mensen opengesneden om de ziel te vinden, zonder succes. Maar ze bestaat wel, die ziel. De ziel wordt heel voelbaar als iemand sterft. Die persoon zit vaak nog heel lang in je hoofd tegen je te praten. Dat is heel normaal. Dat is zijn of haar bezieling, die blijft. De invloed die je hebt op anderen, je indruk en je afdruk, die blijft heel lang doorwerken. In het Duits betekent ‘Ziel’ bestemming, doel. Het is onze ingebouwde gps, dat wat ons voortstuwt. Die ziel fluistert ons vragen in als: ‘Waarvoor ben ik eigenlijk gemaakt? Ben ik wel aan het geven wat ik kan en moet geven?’ Als je daar keihard naast zit, dan ben je ongelukkig, denk ik.

Voelen wat je bezielt, is heel belangrijk. Toen mijn kinderen jonger waren, moest ik op school gaan praten over ‘het werk van papa’. ‘Wat ga ik later worden?,’ vroegen die gasten van zestien jaar zich af. ‘Nee,’ zei ik dan, ‘je moet je afvragen: wie ben
ik vandaag ?’ Wat je zult worden, dat weet je niet, laat dat ook maar een verrassing zijn. Stel je liever de volgende drie vragen: ‘Wat wil ik weten, wat wil ik kennen en wat wil ik kunnen?’ Als je razend benieuwd bent naar de werking van het lichaam, studeer dan geneeskunde. Als je later geen dokter wordt, dan weet je toch iets waar je heel benieuwd naar was.’ Ik ben nu nog altijd blij dat ik tuinbouw gestudeerd heb. Wat voor de meeste mensen een vierkante meter onkruid is, is voor mij een klein ‘zoölogieke’, ik zie daar de wondertjes in, fantastisch! Doe iets wat je graag doet. Volg je ziel.” (Guillaume Van der Stighelen, in Wat het is. Vele dromen later.)

Ik denk dat ze mekaar eens moeten ontmoeten, Dirk en Guillaume. Ik denk dat hun zielen mooi samen resoneren.

Share on Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *