Voor de Maand van de Spiritualiteit schreef singer-songwriter Eva De Roovere het essay ’Ik is perfect’, bespiegelingen over perfectie in veertien brieven. Brieven die je achterlaten met meer vragen dan antwoorden, maar zo heb ik het graag. Brieven die zichzelf soms tegenspreken of in twijfel trekken, en dat gevoel ken ik maar al te goed. Brieven die goesting doen krijgen om zelf brieven te schrijven én te krijgen. En dus doe ik beide. Schrijven en krijgen. Een brief aan mijn eigen (im)perfecte ’ik’.

unknown-4

Beste Ik,

Hoe gaat het met jou?
Met mij alles goed. Nu ja, wat is goed. Je kent mij hé. Veel zoeken en twijfelen. Misses Rusteloosheid speaking. Van tijd tot tijd een flink uit de kluiten gewassen paniekaanval: ’Ben ik wel goed bezig, zo met dat freelancen en al? Had ik die vaste job toch niet moeten aannemen? Doe ik wel genoeg mijn best? Nee, ik doe niet genoeg mijn best. Het is nooit genoeg. Nooit goed genoeg. Ik zou meer kunnen schrijven, meer kunnen prospecteren, mezelf beter moeten verkopen. Ik haat het om mezelf te verkopen. Maar ik koop er een hoop onafhankelijkheid mee en de vrijheid om mijn eigen tijd in te delen. En ik doe wat ik doe zo graag. Buiten het mezelf verkopen dan. Ik zou misschien nog méér kunnen doen akkoord, maar ik ga af en toe zo graag ook eens langs de zee wandelen. Niet zomaar bij wijze van ijdel tijdverdrijf, ik zou niet durven. Nee, aan zee krijgt die rusteloosheid ineens zin, wordt ze gepolijst tot ideeën en doelen. Ik heb de zee nòdig, dicht bij de branding word ik zelf een golfje dat ergens naartoe gaat. En uiteindelijk verdien ik toch mooi mijn boterham met wat ik doe? Niet? O shit, ik heb deze week niet genoeg boterhammen verdiend hé?! Dat wordt weer choco smeren volgende maand. Of nee, beter geen choco. Want ik ben een paar kilo’s kwijt en daar voel ik me wel goed bij en dat wil ik ook zo houden. Ik kijk alweer een klein beetje liever in de spiegel. Ah! Vanitas vanitatum et omnia vanitas! (Voor vertaling zich wenden tot het Schoonverdiep in Antwerpen, of gewoon via google zoeken, kan ook.) Ach ik weet dat ik mijn zelfvertrouwen niet letterlijk op de weegschaal moet leggen. Dat ik vrienden soms letterlijk uit de weg ga omdat ik me onzeker voel over hoe ik er uit zie, ik ben er bepaald niet trots op. En nee, natuurlijk ben ik niet alleen maar met uiterlijkheden bezig, zo’n oppervlakkige bimbo ben ik niet, wat denk je wel. Ik kan ook urenlang piekeren over de stommiteiten die ik zeg of die geestige of interessante respons die niet kwam, wees gerust, inhoud telt ook. En ja, ik weet dat ik mijn zelfbeeld minder moet laten afhangen van wat anderen zeggen of denken, over inhoud én verpakking. Maar uiteindelijk willen we toch allemaal gewoon graag gezien worden? Jij niet misschien? Mét al onze kleine kantjes, dat zou mooi zijn. Dat mijn onzekerheid soms gevaarlijk flirt met jaloezie, dat ik wel es stil en beschaamd jaloers durf zijn op mensen die het beter en makkelijker doen dan ik, leven in het algemeen, dat vind ik trouwens één van mijn aller- àllerkleinste kantjes. Maar niet klein genoeg om onbestaand te zijn. Maar goed, om een lang verhaal kort te maken, geen choco dus. Zou het van het diëten komen trouwens dat ik zo vaak hoofdpijn heb? En mijn nek doet ook zo zeer tegenwoordig. En als ik ’s morgens opsta kan ik mijn voeten bijna niet bewegen. De dokter probeert mijn onrust hierover te sussen met het woord ’slijtage’. Slijtage! Wel ja, heel normaal naar het schijnt als je 45 bent. Shit ik ben al 45… Ik ben nog mààr 45! Veel te jong om aan verslijten te denken! En toch denk ik er de voorbije vijf jaar steeds meer aan. Dat het hier ooit gedaan zal zijn. En ik ben hier zo graag. De ene viert zijn midlife crisis met een nieuw lief of een snelle motor, ik met een groeiend besef van de eindigheid. Hoera. Nu, het gaat al beter hoor. Ik slaag er alsmaar beter in om in het nu te leven, om mijn volle aandacht te geven aan wat is. En da’s een rustgevend gevoel. De tijd lijkt er ook een stuk trager door te gaan. Da’s leuk meegenomen. Nu ja, een wonder van mindfulness ben ik nog lang niet. Daarvoor moet er te veel gedroomd, gepland en gedaan worden. Die rusteloosheid, remember. Gelukkig is rusteloosheid geen kwaal, maar gewoon iets dat ons voortstuwt, zegt filosoof Ignaas Devisch. Het kan leiden tot prachtige dingen: liefde, passie, creativiteit, voldoening en zelfwaarde. Oef, een zorg minder. Merci Ignaas. De rusteloosheid is nu trouwens weer serieus aan het poken. Dat ik mijn tijd hier verdorie zit te verdoen met een brief aan jou. Aan mezelf! Hoe zot kan je zijn?! Zou ik niet beter eens voor een krant of een magazine proberen te schrijven? Kan ik er nog een cent aan verdienen. Alsof iemand op mijn schrijfsels zit te wachten. Duh. O help… Ik had die vaste job moeten aannemen he?!’
Enfin, zulke dingen dus.
Je kent mij.

Maar zeg, beste Ik, om het even over jou te hebben. Wat lees ik nu in dat essay van Eva De Roovere? Dat jij perfect bent? Dat ik perfect is? Dat het leven gaat over aanvaarding, van jezelf en van anderen. Aanvaarden wie je bent, met al je kleine kantjes en imperfecties, dat dat vaak al goed genoeg is? Om niet te zeggen perfect. Dat we allemaal op weg zijn om ons eigen perfecte ik te worden? Stapje na stapje. Twee vooruit, eentje achteruit. Wel, da’s mooi. Da’s goed nieuws. Dan wens ik je verder nog een goeie reis.

Tot ergens onderweg.

Liefs,
Ik

Ik is Perfect, Eva De Roovere, uit bij Lannoo

 

Share on Facebook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *