Wat het is. Vele dromen later. (Pelckmans 2015)

Kleine stukjes blauwdruk van het leven. Omdat het soms helpt als iemand het je even voordoet.

‘Een mens is pas echt gelukkig als hij zijn kinderdroom waarmaakt.’ Ik kwam het zinnetje een paar zomers geleden tegen in het boek Ik moest hier toevallig zijn van mijn vroegere radiocollega Paul Jacobs. Ik had net een politiek avontuur beëindigd omdat ik voelde dat mijn hart niet genoeg betrokken was. En ik bevond me op een kruispunt, wat nu gedaan met het leven? Het zinnetje bleef dus wel even hangen. ‘Is dat waar?,’ vroeg ik me af. En wat waren ook alweer mijn eigen kinderdromen? Waar werd ik als kind warm van? Ik schreef heel graag opstelletjes op school, ik las graag luidop voor in klas, ik stond graag op een podium, zelfs met een pruik van Nana Mouskouri of – in een badjas van mijn mama – Julie Andrews imiterend in The Sound of Music. Ik was niet het coolste kind, nee. 🙂 En ik zong doodgraag. Maar droomde ik ervan om radio te maken en mensen te interviewen? Nee, niet echt. Terwijl dat toch het leukste is wat ik professioneel al gedaan heb. Droomde ik ervan om me politiek te engageren? Nee, terwijl het toch een trein is waar ik op gesprongen ben, toen hij passeerde.

Dat ene zinnetje zette me aan het denken: Hoe het leven soms andere plannen heeft met de dingen waar je als kind van droomde. Dat je soms spontaan of per ongeluk een afrit neemt die naar onverwacht mooie wegen leidt, of niet. Dat ontmoetingen zó belangrijk en bepalend zijn in een leven. En dat een droom soms meer een richtingaanwijzer is dan een doel. De reis is sowieso altijd interessanter dan de bestemming, vind ik.

En ik dacht: Als ik dan toch zo graag opstelletjes schreef als kind, waarom maak ik hier dan geen boek over? Dat zijn heel véél opstelletjes na mekaar. En als interviewen het leukste is wat ik al gedaan heb, waarom ga ik hierover dan niet praten met een heleboel mensen, over hun dromen en wat het leven ervan gemaakt heeft, en zij van het leven. En voilà, het resultaat van al dat denken is een boek geworden: Wat het is. Vele dromen later. Uitgegeven bij Pelckmans.
22 verhalen en 23 droomsporen, van droom tot daad, sommige ergens halverwege, en soms is de daad ook helemaal de ambitie niet. Verhalen over kinderdromen en idealen. Over wegwijzers, struikelblokken en compagnons de route. Over een leven zonder dromen. Over dromen die een heel eigen leven gaan leiden.

12032085_1202459419767975_7345755137074585305_n

‘Geen enkele menselijke idiotie is me vreemd,’ vertelt Tom Hannes in het boek. En dat is precies wat ik geleerd heb toen ik met deze 23 mensen ging praten. Ik herkende mezelf in de puberteit van Els Dottermans, in de angst om te verliezen van Wim Opbrouck, de drang naar schoonheid van Kristien Dieltiens, de onkunde om zomaar gelukkig te zijn van Wouter Torfs. Het was troostend, verhelderend en grappig om mezelf zo dikwijls tegen te komen. Het heeft me veel geleerd over mijn eigen leven.

Deze 23 mensen, dat zijn wij allemaal. We zoeken en ploeteren. We twijfelen, we vinden en struikelen. We kruipen weer recht en we gaan door. En soms weten we het gewoon even niet, ook goed. We zijn daarin niet zo verschillend van mekaar. Deze verhalen zijn kleine stukjes blauwdruk van het leven. Omdat het soms helpt als iemand het even voordoet.

Je leest het droomspoor van oa Celie Dehaene, Stef Bos, Roger De Vlaeminck, vader Karel en zoon Wouter Torfs, Wim Opbrouck, Zuhal Demir, Kathleen Cools, Zuster Jeanne Devos, Frank Van Massenhove, Alicja Gescinska, Bert Anciaux, Dominique Persoone, Dirk De Wachter, Pol Hauspie, Fien Sabbe, Kristien Dieltiens, Els Dottermans en Guillaume Van der Stighelen.

Het boek was meteen ook de aanleiding voor deze blog. Omdat luisteren naar mensen en hun verhalen doorvertellen heerlijk is om te doen. Omdat ik er eerlijk gezegd een beetje verslaafd aan ben.
Je leest op deze blog af en toe fragmenten uit het boek. Als je het volledige boek wil lezen, dan kan dat langs deze weg. (Even hieronder klikken op Wat het is.)

Wat Het Is

Lees en droom!

Share on Facebook